|
Het eerste bericht
Als je relatie is vertrokken met de bus, blijf je
met zijn allen maar toch alleen achter. Langzaam gaan de dagen voorbij
en je hoopt op een eerste bericht van je kind. Je bent je ervan bewust,
dat het niet de volgende dag al gebeurd. Want ze zullen het wel te druk
hebben met het acclimatiseren in Dubai. 's Morgens vroeg uit de veren om
te gaan oefenen en te wennen aan de warme temperaturen die er in de
woestijn heersen. Of wie weet wat ze nog meer uitspoken om goed
voorbereid te zijn voordat ze naar hun eindlocatie vertrekken. Maar toch
hou je er rekening mee dat hij op elk moment van de dag contact met je
zoekt.
Zo hebben we messenger op de pc gezet, iets wat
eigenlijk niet voor onze generatie is. Dit programmaatje wordt, als we
op het werk aankomen, direct opgestart en je wacht dan tot hij on-line
komt. Ook in de avond uren staat de hele tijd de verbinding open,
wachtend op de bekende ping dat hij on-line komt. Eindelijk na vele
dagen wachten op een telefoontje of de ping van messenger gaat de
mobiele telefoon over en je hebt hem dan werkelijk aan de lijn. Eerst is
er het gevoel van ongeloof en opluchting, maar dan neemt de realiteit
het over en wil je hem van alles vragen. Je wordt meteen gewaarschuwd
dat je niet te snel mag praten, want alles loopt via de satelliet en dat
betekent dat er enige vertraging in het gesprek zit. Kandahar is waar ze
op dit moment nog zitten, maar ze zouden snel naar Tarin Kowt
vertrekken. Het volgende bericht dat we van hem krijgen zal dus vanaf de
bases zijn. Als Jordy en zijn groep daar aankomen, dan is het een fijne
gedachte dat er een paar van zijn collegas naar huis mogen. |
