|
Onrustige week |
|
12 september 2008 |
|
Verheugd en ziels gelukkig waren we na het zien
van de uitzending van school-tv. En we hadden ook al vernomen dat Pauw
en Witteman
opnames
hadden gemaakt op kamp Holland en dat daar verteld zou worden dat de
groep van mijn zoon over een bermbom was gereden die niet was afgegaan.
En dat we ons geen zorgen hoefden te maken, want alles was goed gegaan.
Natuurlijk ga je daar zorgen over maken, want het had wel verkeerd
kunnen aflopen. De bewuste uitzending van Pauw en Witteman zou nog een
week op zich laten wachten en we wisten intussen dat het goed ging met
de mannen, dus vergeet je redelijk snel het voorval. We hadden al begrepen dat de Battle group wat langer de poort uit zou gaan en we maakten ons geen zorgen over wat er zou gebeuren. Dan komt op zondagavond het verschrikkelijke bericht door. Eén dode en vijf gewonden door een IED. Een vorm van paniek gaat er door je heen. Hoe is het met jouw kind en zijn kameraden? De eerste opluchting is, dat er nog niet gebeld is door het sitcen of je kind. Hij behoort dus niet tot een van de slachtoffers. En je verdriet gaat op dat moment vooral uit naar de ouders van het slachtoffer en niet te vergeten de relaties van de gewonde soldaten. Maar waarom belt hij niet, of komt de jongen niet online via messenger. Misschien morgen, want er zal wel een black hole ingesteld zijn. Meer dan voorheen naar Pauw en Witteman gekeken en daar het verhaal aangehoord over de berm bom die niet is afgegaan. Dit, samen met het treurige nieuws, doet je ziel knappen en het huis is in een bepaalde sfeer gekomen die je niet kan beschrijven. Zorgen, je maakt je vreselijke zorgen, want wij hebben nog steeds geen nieuws van onze jongen. Hoe gaat het met hem................? Waar is hij nu....................? Wat heeft hij meegemaakt.............? Dat we de nacht nog redelijk door zijn gekomen, is een wonder. Dan is het dinsdag tegen de middag en gaat de mobiele telefoon van mijn vrouw. En God dank hoort zij weer zijn stem. Een opluchting dat hij wat van zich laat horen maar, ook droefenis over hetgeen hij heeft moeten aanschouwen. Ze waren net tijd op de bases aangekomen om de laatste tocht van Jos ten Brinke uit TK mee te maken. Dat is iets wat ze graag wilden, uit respect voor hun omgekomen collega. Ook deze avond weer naar P&W gekeken. Niet alleen om te kijken of je kind toevallig in beeld komt, maar ook hoe onze minister en Femke Halsema tegenover elkaar staan. Zelf ging ik naar bed maar Els bleef nog even zitten om naar het late journaal te kijken. Daar bij het onderwerp van Jos ten Brinke, kwam
ons kind vol in beeld. Zijn gezicht en kleding vuil van de snelle
terugreis die ze moesten maken en vol van emotie die verwerkt moest
worden. Ik heb de bewuste opnames nog zeker een keer of tien terug
gezien en elke keer weer krijg je een brok in de keel, als je de mannen
langs de kant ziet staan om hun collega een laatste eer te bewijzen. |
|
|
|
Martin |
