Het ministerie van defensie zorgt in de regel goed
voor zijn mensen. Dat moet ook wel, want het is er hen veel aan
gelegen dat ze bij defensie blijven werken. Dat defensie ook een hoop
energie steekt in de relaties van de uitgezonden militair, is bij de
meeste mensen, die niets met de Nederlandse krijgsmacht te maken hebben,
niet bekend. Uiteraard wel bij de personen die dit thuisfront log lezen.
Afgelopen 15 september was het voor ons zover om de thuisfront
contactdag mee te maken. Tijdens deze contact dag werd er een live
verbinding met Tarin Kowt en Deh Rawod tot stand gebracht en werden de
aanwezigen op de hoogte gebracht van de situatie zoals die op dat moment
was. Voordat het contact werd gelegd, was er een moment om de omgekomen
soldaat der 1e klasse Jos ten Brinke te herdenken. Respect dat 1.700
mensen in een relatief kleine ruimte zo stil konden zijn, je kon op dat
moment de vogels buiten horen fluiten.
Een ander moment van groot respect, was dat één van de jongens die
gewond was geraakt bij de aanslag met een bermbom ook in de zaal
aanwezig was en kon praten met zijn commandant in Tarin Kowt. Toen deze
jongeman de microfoon kreeg stond de hele zaal op om hem toe te juichen
en respect te tonen.
Tijdens deze dag hebben wij, de ouders van één van de mortiergroepen,
besloten dat we elkaar vaker moeten treffen. Met de ouders van één van
de jongens hadden we al goed contact, maar om één of andere reden bleef
het contact met de vader en moeder van de andere wat minder. We belden
elkaar wel als er iets gebeurd was en als we in een dip zaten, maar daar
bleef het eigenlijk bij. Eén van de redenen was, dat er geen pc in hun
huis was en dan kan je dus ook niet op messenger. Afgesproken werd dan
ook dat we elkaar in Zaandam zouden treffen om een gezellige dag met
elkaar door te brengen.
28 september hebben we dus onze eigen
thuisfront contact dag gehouden. Niet met live beelden uit Tarin Kowt,
maar wel met 2 dvd’s: één van de school tv en één die ik van het
internet gehaald heb.
De filmpjes die ik op internet had gevonden zijn wel heel bijzonder voor
ons. Er was een Amerikaanse filmploeg met een van de patrouilles mee,
waar ook onze jongens deelgenoot van waren. We konden nu goed zien waar
ze nu werkelijk mee bezig zijn en hoe zo’n patrouille in zijn werk gaat.
Als klapstuk is op het einde te zien hoe de mannen de grondplaat van hun
mortier aan het zetten zijn. |