Terug naar Uruzgan     Home

Thuiskomst

24 november 2008

Als de laatste informatie dag is geweest dan weet je dat het allemaal niet lang meer gaat duren, de dag van thuiskomst is in aantocht. Deze informatie dag stond dan ook volledig in het teken van de thuiskomst. Er werd ons verteld waar we op moeten letten als het kind weer thuis is, het is mogelijk dat hij wat verandert is, alles wel best vindt waar hij eerst totaal anders over dacht. Voor ons heeft de wereld gewoon door gedraaid, maar zij waren natuurlijk in een heel andere wereld, waar ook nog eens gevaren aan verbonden waren. Geef de mannen rust en de ruimte dan wennen ze snel weer aan de normale gang van zaken in ons koude kikkerlandje, dat was de opdracht die we hadden mee gekregen naar huis.

Eindelijk is de laatste week van de uitzending aangebroken en de jongens hebben intussen hun fabje moeten afstaan aan de volgende groep jongens die hun taken overnemen. Later krijgen we het bericht dat ze met het vliegtuig naar Kandahar zijn vertrokken, waar ze moeten wachten op de vlucht richting Kreta. Op Kandahar worden er door sommige afzwaaiers nog wat souvenirs aangeschaft en een bekende hamburger keten bezocht. Hier in huis gaat het er allemaal wat rommeliger aan toe, het is net als vier maanden geleden: een komen en gaan van vrienden die willen weten wanneer en waar hij thuiskomt. Een ander punt is, wie gaan er allemaal mee naar Eindhoven als de dag daar is. Ons kind had al eerder aangegeven, dat hij eigenlijk alleen zijn beste vrienden en nog wat kennissen op Eindhoven wilde zien. Dat was toch wel een lastig punt, want op een paar namen na vond iedereen dat hij zijn beste vriend was. Gevolg, aan een paar van zijn vrienden werd meegedeeld dat hij ze liever niet op de luchthaven wilde zien. Niet leuk, maar wel te begrijpen.
Deze, op zich goede kameraden, hadden de afgelopen periode niet zo veel aandacht aan hem besteed en hij vond dat ze nu ook wel konden wachten om de ploeg afhalers niet te groot te maken. De afhaalploeg bestond nog steeds uit een kleine 20 personen, wat wij zelf wel heel erg veel vonden. Maar het is niet aan ons te beslissen wie er wel en niet meekan. Als alle plannen niet meer te handhaven zouden zijn dan hadden mijn vrouw en ik al besloten dat we de heleboel voor een ieder zouden afblazen en wij slechts met zijn tweeën naar Eindhoven zouden vertrekken. Gelukkig hoefde dit laatste plan niet uit de kast te worden gehaald, want dat zouden we heel vervelend gevonden hebben. Op zaterdagavond, na de laatste afspraken met de ploeg te hebben doorgesproken, gingen de jongelui nog even naar de kroeg, want dan zou de tijd lekker snel voorbij gaan en was het zo Zondag 23 November. Want dat was de datum dat het vliegtuig uit Kreta de mannen van het 45^ste aan de grond zou zetten op Nederlandse bodem.

Dan is het zondag ochtend en de telefoon gaat al vroeg over, we hebben ons kind aan de lijn die even doorgeeft dat de geplande vlucht van die dag niet doorgaat omdat het heel slecht weer wordt in Nederland. Eerst denken we nog even dat hij de boel in de maling neemt maar helaas is dit niet waar, de vlucht uit Kreta vertrekt een dag later. Nadat de verbinding met Kreta is verbroken moeten er wat telefoontjes gepleegd worden omdat het feest voor die dag niet doorgaat. Ook de jongelui denken dat ik de boel in de maling neem, maar langzaam komt het besef dat ik dat niet doe en ontstaat er een vorm van paniek. Maandag moeten we werken, morgen heb ik een belangrijke toets voor school. Dit zijn een paar van de opmerkingen die we te horen krijgen. Jammer maar het is nu eenmaal niet anders. We gaan dus met een zeer gereduceerd gezelschap op stap richting het zuiden van het land.

Waren we zaterdag nog een beetje boos dat de vlucht was uitgesteld, zondag begrepen we het beter omdat het zuiden van Nederland nog aardig wit was gekleurd door de sneeuwval van de afgelopen dag. Een mazzel voor ons was ook dat de verwachte drukte op de wegen uitbleef, en zodoende waren we  redelijk snel op Eindhoven airport. Na op de luchthaven te zijn aangekomen begon weer het wachten, dit keer op het vliegtuig wat onze jongens en meiden aan de grond ging zetten. Het werd ook steeds drukker in de hal met personen die hun vriend,echtgenoot, zoon of dochter kwam afhalen.

Maar wij moesten nog even wachten want de mannen en vrouwen werden eerst ontvangen door de generaal M van Uhm en Kapitein Silvester van het 45^ste die nog even een kleine toespraak hielden voor de thuiskomers. Dan gaat de deur open en komen de eerste soldaten naar buiten, applaus uit de hal en een opluchting voor degene die zijn relatie door de deur ziet komen. Een geluk was dat wij niet lang hoefde te wachten tot de mannen van stuk 3 naar buiten kwamen. Dan valt er vier maanden spanning van je af en kan je de jongen weer in de armen sluiten.

Na het afscheid van de andere mannen waar ons kind al die tijd mee heeft samen gewerkt, is het tijd om richting huis te gaan en hier de mensen te ontvangen die deze dag niet met ons meekonden naar de luchthaven. Voor de zoveelste keer zat ons huis weer vol met mensen die hem even in de armen wilde sluiten. Veel over de uitzending werd er niet gepraat, dat komt later wel als de eerste indrukken en emoties zijn weggetrokken.

Martin

Martins Thuisfront Log