|
Ik ben nu ruim een maand in Uruzgan en de tijd
vliegt. In de eerste paar weken hebben we veel logistieke konvooien
gereden vanwege het opheffen van de vooruitgeschoven post Poentjak.
Daarnaast hebben we een aantal patrouilles gedaan in de begroeide
‘greenzone’ en zijn wij een keer met het Afghan National Army (ANA) op
pad geweest: erg gemotiveerde militairen als je het mij vraagt. Wat ook
opvalt, zijn de vele kinderen die achter ons aan rennen, schreeuwend om
een pen. Als er tijd voor is genieten we naast dit alles ook nog een
beetje van de zon.
Een paar dagen geleden ben ik met een ander peloton mee geweest om een
logistiek konvooi voor Deh Rawod te begeleiden. Het was net een
safariritje. Over de begaanbare delen met de voertuigen, langs
dichtbegroeide boomgaarden, mooie droog liggende stroompjes (wadi’s) en
een gaaf heuvellandschap tussen de bergen in. Een ontzettend mooie
tocht! Tijdens de patrouilles zie je dat Afghanistan echt een heel mooi
land is.
Inmiddels hebben we ook het een en ander over het noodweer in dit land
geleerd. Tijdens de voorbereiding was er al over het extreme weer
verteld. Ik geloofde het wel: heel heet in de zomer en heel koud in de
winter. Ze hadden alleen weinig verteld over hoosbuien en hagel bij
twintig graden Celsius in het zomerseizoen. Hagelstenen van minimaal een
centimeter; die doen dus echt pijn als je ze tegen je schedel krijgt!
Tot zover, Kpl1 Ricardo |
