We zitten nu al bijna vier maanden in het gebied
en hebben veel gezien en meegemaakt. De laatste tijd is onze aandacht
niet meer alleen gericht op Tarin Kowt (TK) zelf. En de komende periode
willen we deze plaats nog verder overdragen aan de Afghanen zelf. De
lokale overheid en de Afghaanse politie hebben hier al een flinke rol
in, maar binnenkort gaan ze het helemaal zelf doen. Om de betrokken
Afghanen hierover te informeren zijn we te voet door TK gegaan. Niet
echt heel ver, de stad ligt vrij dicht bij onze base, maar in de stad
zelf hebben we toch een redelijk eindje gelopen.
Wij zijn de afgelopen tijd meer in de Dehrashan regio geweest en we
weten een beetje hoe we de bevolking daar moeten benaderen. In TK is dit
heel |

De kinderen in Tarin Kowt zijn bijzonder nieuwsgierig naar de
Nederlandse militairen. |
|
anders. Waar de mensen je in Dehrashan alleen maar
aanstaren, uit de weg gaan en gesloten op vragen reageren, zijn ze in TK
vrolijk en open. Je staat echt in het middelpunt van de belangstelling.
Op sommige momenten was het zelfs zo dat we ongeveer vijftig kinderen en
jongeren achter ons aan hadden lopen.
Op een plein hebben we toen halt gehouden en heeft
een luitenant van de Task Force een gesprek aangeknoopt met één van de
oudere mannen. Ik stond daar zelf een meter of wat vandaan als
beveiliging, maar voor de kinderen was dat gesprek maar saai, dus ze
stonden al gauw met z’n vijf tot tienen om mij heen. Ze wilden me
allemaal een hand geven, mijn helm op, de ‘boks’ geven (in plaats van
een hand geven, elkaars vuisten tegen elkaar stoten), noem maar op.
Verder op de route stonden we weer even stil. Met een collega stond ik
te kijken naar een jongentje van ongeveer 3-4 jaar oud die heel
gebiologeerd een groot stuk watermeloen naar binnen zat te werken. Het
was zelfs zo erg dat hij dit niet hapje voor hapje deed, maar zijn hele
gezicht in de meloen begroef. Geweldig. Als je hem dan riep, en dan toch
redelijk hard, reageerde hij niet eens, zo geconcentreerd was hij. Weer
een dagje veel zweten, maar wel met een dikke glimlach op je gezicht.
Tot zover, Kpl1 Ricardo |