|
14 Dagen voor het vertrek van de
eerste groep militairen die naar Uruzgan vertrokken, vond in de Jan van
Schaffelaar Kazerne in Ermelo, eerst een beëdiging plaats. Op 22
februari j.l. in gure wind en . regen stond het bataljon opgesteld en
nadat,
door de vaandelwacht, het vaandel haar plaats
had ingenomen, kwam de Commandant 45 Pantserinfanteriebataljon,
Luitenant-kolonel,
C.A. de Rijke, gesecondeerd door zijn adjudant,
de kapitein G. Silvester, het plein op. Nadat de militaire kapel de
vaandelmars gespeeld had, werden
sergeanten, korporaals en soldaten, in totaal 34 manschappen, beëdigd.
Met de hand aan het vaandel werd door een persoonlijke belofte dan wel
aan God of aan Allah de Barmhartige, trouw aan de koningin,
gehoorzaamheid aan de wetten en onderwerping aan de krijgstucht
gezworen.
De commandant sprak in zijn rede dat het ceremonieel van de beëdiging
welbewust gekozen is. "Ten overstaan van de hier aangetreden troepen
laat u aan uw collega's weten dat zij te allen tijde op u kunnen
rekenen. Aan officieren, onderofficieren, korporaals en soldaten doe ik
een beroep, om de zojuist beëdigde militairen als collega's te
beschouwen en daar waar mogelijk hen te steunen met uw kennis en
ervaring". Verder ging de luitenant kolonel in op de onderlinge
kameraadschap, die voor een militair essentieel is. "De afgelopen
periode hebben we ons op alle gebieden voorbereid op onze taak in
Afghanistan, we zijn er klaar voor en gaan vol vertrouwen".
Het was goed om kapitein Guido Silvester weer te ontmoeten. Het was de
kapitein die de eerste aanzet gaf tot onze samenwerking, door de
Luitenant-kolonel, C.A. de Rijke op Triskontakten te attenderen. Hij was
het die ook contact opnam met onze voorzitter en na de eerste gesprekken
in Ermelo was het snel duidelijk dat de TRIS welkom is in Ermelo. Het
vervolg is bekend de steun bij de onthulling van het monument, de reünie
en bij diverse plechtigheden van het RIOG waar het bestuur regelmatig
wordt uitgenodigd, daarmee geeft de luitenant kolonel duidelijk te
kennen dat de TRIS een wezenlijk onderdeel is van het RIOG. Kapitein
Silvester is een boeiende persoonlijkheid. Gevormd door het leger en
getekend door het leven, een militair van de "oude" stempel die je niet
vaak meer tegenkomt. Het type "ruwe bolster blanke pit". In
werkelijkheid weet ik niet of je van "blanke pit" kunt spreken, want
geboren in Amsterdam uit een Surinaamse moeder en een Nederlandse vader
is het verstandiger om het maar te houden op zo'n drilofficier die wij
ons nog wel herinneren uit onze opleiding. Zijn vader was
beroepsmilitair die in 1960 voor onbepaalde tijd tekende voor de dienst
in Suriname en Guido ging met zijn ouders mee en zal zijn jeugd in
Suriname doorbrengen.
Op zijn zeventiende gaat hij terug naar Nederland. Kiest voor de
opleiding voor onderofficier en gaat naar de KMS. In 1974 gaat Guido
Silvester als sergeant terug naar zijn tweede vaderland. Zijn |
|
|
Ouders hebben hem de liefde voor het land en de
mensen bijgebracht, lichtvoetig en met een positieve instelling. Zijn
vader streng, rechtvaardig en een no nonsens opvoeding. Zo komt
Silvester als jonge onderofficier terug naar het land van zijn jeugd.
Samen met zijn vader werkzaam bij de TRIS, waar hij al snel als
instructeur daadwerkelijk kon meebouwen aan de kaderopleiding van de
Surinaamse Krijgsmacht, SKM. Na de onafhankelijkheid van de Republiek
Suriname in 1975 gaat hij, noodgedwongen, terug naar Nederland. Als
familieman mist hij het Surinaamse leven, maar daar staat tegenover zijn
Nederlandse familie en het culturele leven in ons kikkerlandje. De band
met zijn vader is hecht, gevormd in zijn jeugd en later als jong
onderofficier bij de TRIS. Aan de zonnige en Caribische atmosfeer kwam
een einde toen hij in 1979 tegelijkertijd met zijn vader naar Libanon
werd uitgezonden. Een situatie die niet vaak voorkomt, vader en zoon
gezamenlijk in de gemoedelijk tropische sfeer en nog geen vijf jaar
later de grimmige werkelijkheid van oorlogsgeweld in Libanon. Het moet
voor beide een zorgelijke periode zijn geweest, de zorg om de
manschappen en de ongerustheid over je vader en omgekeerd.
Uiteindelijk kan de bevordering niet uitblijven en in 2003 krijgt hij
zijn welverdiende drie sterren! Na veel omzwervingen bij defensie
belandt Silvester tenslotte bij het 45 Pantserinfanteriebataljon,
Regiment Infanterie Oranje Gelderland, RIOG. Deze eenheid werd op 14
september. 2006 heropgericht. Hij werd benoemd tot "Projectofficier" van
de kernstaf in oprichting. Een van de taken werd de contacten met de
stichting Triskontaken uitbouwen en zorgdragen dat de onthulling van het
Trismonument en de reünie gerealiseerd kon worden. Bescheiden laat de
kapitein weten dat zonder de hulp en ondersteuning van zijn collegae en
het bestuur van Triskontakten, 22 september 2007 niet succesvol zou zijn
geweest. Hij zegt: "Toch wil ik het bestuur complimenteren over hun
inzet en de enthousiaste wijze van aanpak, eerst als amateurs, maar
tenslotte gedurende de uitvoering als professionals"! Hij zegt het
gemeend, de man van no nonsens met de lijfspreuk "kis", keep it simple!
Hoe vaak hebben wij dat niet van hem gehoord tijdens de voorbereidingen
van 22 september 2007. Jongens, keep it simple!
Na de onthulling van het TRIS-monument is hij samen met. zijn echtgenote
naar Suriname gegaan. Een reis terug in de tijd. De geur, de smaak, de
sfeer en de mensen het voelden zo vertrouwd. Beide waren zo enthousiast
dat zij besloten om in Suriname een bouwperceel te kopen in het district
Commewijne, aan de overkant van Paramaribo. Kapitein Guido Silvester is
uitgezonden voor zijn laatste opdracht naar Uruzgan. Na terugkeer uit
Afghanistan gaat hij met FLO en zijn laatste missie zal hij met zijn
Wilma in Suriname volbrengen. Dat Guido Silvester de bevolking en zijn
manschappen kan beschermen en dat zij hem mogen beschermen, in naam van
God of Allah de Barmhartige! |